|
|
Βάτραχος.
Μαζεύοντας ένα φρούτο από το γρασίδι που σκάβει,
Η Χλόρις μόλις είδε το μικρό βατράχιο
Η οποία, φοβισμένη και δίκαια φοβισμένη για τη μοίρα της,
Στη σκιά χαλαρώνει ξαφνικά σαν ελατήριο,
Και, γρήγορα, απλώνοντας και ενώνοντας τα πόδια,
Βάλτε τις φράουλες και, ανάμεσα στις ντομάτες,
Βιαστικά στη λιμνούλα, όπου, μυρίζοντας κίνδυνος,
Οι αδερφές της, η μία μετά την άλλη, περιστέριζαν βιαστικά.
Δέκα φορές ήδη η Χλόρις, στο κινούμενο κυνήγι,
Το πήρε κάτω από το απότομα κλειστό του χέρι.
Αλλά, πιο επιδέξιος από αυτήν, και πιο γρήγορος, δέκα φορές
Ο μικρός βάτραχος γλίστρησε μέσα από τα δάχτυλά του.
Η Χλόρις τελικά την κρατά. Η Χλόρη τραγουδά τη νίκη!
Η Χλόρις με τα γαλαζομάτια της μητέρας της είναι δόξα.
Η ομορφιά της γελάει στον παράδεισο. κάτω από το μεγάλο του καπέλο
Τα ξανθά της μαλλιά κυλούν σαν διπλό ρεύμα
Κάλυψε με ένα χρυσό πέπλο τα τριαντάφυλλα του μάγουλου της.
Και το πιο καθαρό χαμόγελο στα χείλη του παίζει.
Περίεργη, παρατηρεί και δεν είναι χωρίς συγκίνηση
Στην παράξενη επαφή του ζωντανού και ψυχρού σώματος.
Ο μικρός βάτραχος, τρέμοντας, την κοιτάζει,
Και ο Χλόρης που το χέρι του τολμάει σιγά σιγά
Κρίμα να νιώθεις, τρελός από φόβο,
Τόσο δυνατά ανάμεσα στα δάχτυλά του χτυπούσε η καρδούλα.
Albert Samain.
|
